Një parti përtej së djathtës dhe të majtës, por që ndryshe nga paraardhësit e saj betohet të qëndrojë besnik ndaj këtij parimi. Dhe me një arsye të vetme për të ekzistuar: për të nxjerrë Italinë dhe Italianët nga euro dhe Bashkimin Europian. Kështu, pas muajsh thashethemesh, njoftohet krijimi i ri i ish-senatorit të 5-yjeve Gianluigi Paragone. Ka një emër të thjeshtë: Italexit.
Partia e Beppe Grillo që arriti 32% në zgjedhjet e përgjithshme të 2018 “pa e ditur se çfarë do të thotë, është bërë neoliberal”, u shpreh Paragone, i cili kishte paketuar çantat e tij në fillim të janarit, pasi nuk pranoi të votonte ligjin bilanci II. Por ai gjithashtu e ka edhe me partinë e tij të parë, atë që e formoi si një gazetar politike: La Lega. Kështu që Italexit synon të bëhet shtëpia e zhgënjyer nga të dy blloqet populist apo mbase ish-populist, dikur të bashkuar në opozitë në Bruksel dhe tashmë përkundrazi vendosmërisht të ndarë.
Por a ishte vërtet e nevojshme kjo parti? “Në realitet, e vetmja parti politike që mungonte ishte pikërisht ajo,” thotë Paragone. “Të gjitha palët e tjera, në të vërtetë, mendojnë të qëndrojnë në BE dhe ta korrigjojnë atë, por për mua është e padobishme, si dhe e pamundur”. Sipas tij qindra miliarda eurot e mobilizuara nga recovery Fund i BE-së do të arrijnë në banka dhe jo tek italianët: “Unë jam i bindur që procesi i Unionit do të shkojë në konsum, gjithashtu sepse ata kurrë nuk e kanë konsideruar rebelimin e mundshëm të popullit”.
Ideologjia që qëndron pas neo-partisë paragoniane është shumë e thjeshtë për tu shpjeguar, sepse bën gjithçka të mundshme që të mos jetë aty. Në manifestin e parë zyrtar flasim pothuajse vetëm për makroekonominë; botëkuptimet janë një shpërqendrim. Zemra e mesazhit është tipike e sovranitetit: respektimi i parametrave të Maastricht dhe heqja dorë nga lira janë arsyet e vetme pas rënies dhjetëvjeçare italiane, të cilat mund të ndalen vetëm duke u kthyer në shtypjen e parave, dhe duke bërë investime masive të borxhit publik.(Wired)
