Nga Ariola Kondakçiu: Dhe unë paskërkam qenë e tillë!..

Jam e vetëdijshme që jeta është dhuratë nga Zoti,por për shkak të vorbullave në të cilat jam endur,kam menduar që jam person pa fat.
S’e kisha vlerësuar shumë këtë dhuratë deri në momentin që i mbijetova një aksidenti 1 vit më parë (29 Shtator 2018).Them “jam mirë ” edhe kur sjam,sepse vlerësoj faktin që “jam gjallë”,dhe që ndihem e privilegjuar për këtë mundësi të dytë.
Tronditjet e mëdha të jetës më kanë shëruar nga frikërat e vogla por edhe m’a kanë ndryshuar pikëpamjen për jetën e,këtu përfshihet edhe ndikimi i aksidentit.
Mrekulli,shumëllojshmëria e përjetimeve na bën disi filozofë,por s’është e lehtë të përkufizohet me kaq…sepse jemi njerëz me ndjenja,dhe dhimbjet shpirtërore e fizike nuk janë gjëra që anashkalohen lehtë.
-Sa BUKUR është të dalësh në mëngjes nga shtëpia për të realizuar programin ditor.
-Sa e TMERRSHME kur një person të del me shpejtësinë e maces së zezë dhe gati të ndërpret ëndrrat e asaj dite dhe gjithë udhëtimin e jetës ,aty,në mes të rrugës,në dyluftimin e pabesë mes rrotave të makinës.
-Sa e THJESHTË është për këta njerëz të papërgjegjshëm të thonë:”më fal”,”nuk të pashë”,etj.
-Sa e VËSHTIRË të tërheqësh denoncimin kur je nën presionin e kërcënimit;një pasiguri që vjen edhe nga mospërkrahja e institucioneve përkatëse(Policia,Prokuroria e Gjykata),të cilat lënë shumë për të dëshiruar
-Sa HUMANE duhet të tregohesh “të falësh me zemër të thyer atë që për pak të mori jetën”,dhe që s’e meritonte për faktin që s’mbajti përgjegjësi më tej ngaqë ndërgjegjia te këta persona është”mpirë”.
-Sa NJERËZORE duhet të tregohesh “të mos e urresh,t’ia shmangësh burgun e njollosjen e emrit” ,kur në të vërtetë të vlon dëshira për ta bërë këtë…Por sa mirë që kjo “urrejtje” të shkarkohet si ngarkesë emocionale falë artit të të shkruarit që të ndihmon edhe të ruash vlerat.
-Sa e DHIMBSHME që si pasojë e një aksidenti të humbësh papritur gjithçka që ke ndërtuar…
Për të mos nënvlerësuar edhe dhimbjet pa fund,lotët pa mbarim,trajtimet,ilaçet,humbjen e punës dhe shpenzimet,luhatjet me ndjenjat e dëshpërimit e të shkurajimit…
Përtej gjithçkaje them:Faleminderit ZOT,që paskam vuajtur në jetë,sepse tani,nuk më intereson më 11 Tetori(data e lindjes), as 29 Shtatori(data e rilindjes),por vetëm dijenia që kam forcë të përballoj jetën dhe t’ia shoh ngjyrat asaj.
Ti na e ke dhënë për ta jetuar duke e shijuar e duke mos abuzuar me këtë dhuratë.Mbi gjithçka,duke parë dhe shpejtësinë kohore se si ikën ajo,si një film me xhirim të shpejtë,të falënderoj edhe që më ke mësuar “të mbetem njeri”,në kuptimin e plotë të shfaqjes së cilësive pozitive të njerëzishme,një pasuri kjo që ti e derdh pa kursim në formë bekimi te personat që e meritojnë t’u japësh një mundësi të dytë.
Dhe UNË,paskërkam qenë e tillë!