Nga Vladimir Muçaj/ Dr. i Newsalbania.al
Lajmi që s’përbën lajm
Ka lajme që tronditin opinionin. Ka të tjera që ndryshojnë rrjedhën e politikës. Dhe ka edhe disa që, në të vërtetë, nuk sjellin asgjë të re. Thjesht konfirmojnë atë që dihet prej kohësh.
Zgjedhja e drejtuesve të rinj në Partinë Demokratike, edhe pse u shoqërua me kontestime nga figura të së djathtës, bën pjesë pikërisht në këtë kategori. Është një zhvillim që prodhon debat, por jo habi. Sepse habinë Partia Demokratike e ka humbur prej vitesh.
Në politikë nuk mjafton të shohësh rezultatin. Duhet të kuptosh edhe mekanizmin që e prodhon atë. Dhe mekanizmi në Partinë Demokratike nuk ka ndryshuar. Ka vetëm emra që hyjnë dhe dalin nga skena, ndërsa mënyra se si merren vendimet mbetet e njëjtë.
Prej shumë kohësh, karriera politike në PD nuk ndërtohet mbi një garë të lirë mes ideve apo mbi peshën që secili ka te anëtarësia. Ajo kalon, para së gjithash, nga vullneti i Sali Berishës. Kush gëzon besimin e tij ngjitet. Kush e humbet atë, zbret. Kaq e thjeshtë dhe kaq e njohur është bërë kjo formulë, sa sot askush nuk mund të thotë se u befasua.
Nëse një parti funksionon për vite me të njëjtën logjikë, atëherë nuk ka kuptim të çuditesh sa herë ajo prodhon të njëjtin rezultat. Do të ishte si të habiteshe që uji rrjedh tatëpjetë.
Për këtë arsye, kontestimet e fundit nuk janë lajm. Edhe ato janë pjesë e të njëjtit cikël që përsëritet. Pas çdo procesi zgjedhor ka zëra kritikë, ankesa për mungesë gare, akuza për vendime të parapërcaktuara. Më pas gjithçka qetësohet, struktura vuloset dhe partia vazhdon rrugën sikur asgjë të mos ketë ndodhur. Është një skenar që është luajtur aq shumë herë, sa sot publiku e di fundin që në fillim.
Problemi nuk është se Sali Berisha ka autoritet brenda Partisë Demokratike. Ai është themeluesi, figura më dominuese e saj dhe askush nuk mund ta mohojë peshën që ka pasur në historinë e së djathtës shqiptare. Problemi lind kur autoriteti zëvendëson institucionin dhe kur vullneti i një njeriu bëhet më i fortë se rregullat e organizatës.
Në atë moment, partia pushon së funksionuari si një organizatë politike me mekanizma demokratikë dhe nis të identifikohet me liderin. Vendimet nuk perceptohen më si produkt i një procesi kolegjial, por si reflektim i dëshirës së kryetarit. Kjo është arsyeja pse çdo emërim apo zgjedhje shihet përmes të njëjtit filtër: “A e do Berisha?” Nëse përgjigjja është po, pjesa tjetër konsiderohet formalitet.
Pikërisht këtu qëndron edhe thelbi i debatit. Nuk është fjala për emrat e rinj. As për ata që fituan apo për ata që mbetën jashtë. Emrat ndryshojnë. Modeli mbetet.
Dhe kur modeli mbetet i pandryshuar për dekada, edhe lajmet humbasin aftësinë për të qenë lajm.
Lajmi i vërtetë do të ishte një Parti Demokratike ku drejtuesit të dilnin nga një garë e pakontestueshme, ku vota e anëtarësisë të ishte vendimtare dhe ku askush të mos mendohej dy herë para se të shprehte një mendim ndryshe nga ai i liderit. Kjo do të ishte një ngjarje që do të meritonte vërtet titujt e parë.
Deri atëherë, çdo proces i ri brenda Partisë Demokratike do të vazhdojë të prodhojë të njëjtën ndjesi: shumë zhurmë, shumë polemika dhe shumë pak surprizë.
Sepse lajmi nuk është se u zgjodhën drejtues të rinj.
Lajmi është se, edhe këtë herë, ndodhi pikërisht ajo që pritej.
