Ndarje e bukur
Kam tri ditë që jam paksa e mpirë. Më nisi natën kur motra më tha “Gjyshi na la”.
Një gur në stomak.
Një gur që u shoqërua me takime me familjen, përqafimin me nënën time që nuk do thërrasë më “Baba”, leximin e fjalëve në nderim të gjyshit që më dha ngrohtësi e mbështetje gjithë jetën.
Po sot, sot jam atje, në fshat. Duhet të jem 10-11 vjeç, kur kaloja pushimet në shtëpinë e tij, jam duke dëgjuar zërin e tij, duke ngrënë me të në tavolinë, duke trokitur dhe gotat, jam te fëmijëria ime.
Kam menduar këto tri ditë mes dhimbjes dhe dëshirës për të mos e bërë tragjike këtë ndarje kaq të bukur të një njeriu me dinjitet, se çfarë kuptimi ka jeta jonë.
Çfarë do kemi lënë pas kur të moshohemi si gjyshi im?! Emrin? Veprën? Kujtimin?
Pastaj zbres në tokë me dëshirën për të shëruar veten.
Po gjyshi është prapë me mua. Guri në stomak zhduket. Dhe vazhdoj jetoj.
