Iku dhe Arben Bajo
Beni luante me jetën kukafshehti, ja kështu si te kjo foto.
Për herë të fundit e kam takuar disa ditë më parë pranë Akademisë. Isha duke ecur me makinë. E pash në trotuar dhe i rashë borisë. Kthehu kokën, më pa, dhe u afrua te makina. Ula pak xhamin. “Ule mor tamam”,- më tha “mos ki frik se s’na kap ne kjo e flamosura…”
Shkëmbyem romuze për politikë, edhe pse Benit nuk ia ndiente shumë për të. Folëm për punimet e tij dhe për Covid. “Na ndau”,- tha, “bëhu për një kafe, ti e di ku më gjen”.
Si mund ta dija që në fakt ato dy tre minutat e bisedës në këmbë, ishin të fundmet e gati 40 vjet miqësi, që nga koha kur akoma fëmijë, mësonim pikturë?
Lamtumirë Ben,
Sa herë të flitet për At Zef Pllumbin do kujtojmë ty. Sa herë do dëgjojmë këngët e Vaçe Zelës do na shafesh aty si një personazh i një videoklipi të përjetshëm!
I paharuar miku im, miku ynë!
Mirë u pafshim!
