Pazaret e Qafë Pazarit.
Qyteti i gurtë i Gjirokastrës që në themelet e tij e ka patur të njohur pikën lidhëse të sokakëve, atë që quhet Qafa e Pazarit. Dy breza në Shqipëri u rritën duke e njohur e lidhur Gjirokastrën me diktatorin Hoxha. Pak ishin ata që dinin për Gjirokastrën nga ” Kronika në gur” e Kadaresë. Fare pak lexonin për sokakët e kalldrëmta, për Kalanë apo Qafën e Pazarit, për shtëpitë si minikështiella e shumëçka tjetër që ky qytet ofronte.
Shumica e njihnin nga sa partia trumbetonte, sikur gjithë gjirokastritët binin përdhe për Enverin. Mjaftonte kënga ” mirë se erdhe Enver djali, se për ty na mori malli” për të ditur aq sa i duhej partisë shtet dhe udhëheqësit diktator. Ai kthehej aty në vendlindje rëndë rëndë dhe shtrohej para dyerve të avllive me të moshuarit që sa nuk u ndalej fryma tek e shihnin. I bënte të gjitha këto pasi dhe qytetit të lindjes ja shfarosi gjithë elitën intelektuale.
Për dreq seç më erdhi në mend diktatura e diktatori, teksa në dy javët e fundit, dy udhëheqës, të kësaj epokës sharlatane, postkomuniste, Rama e Berisha, u lëshuan sokakëve të Gjirokastrës. Vetëm këngët “mirë se erdhe Edvin djali” e ” mirë se erdhe Sali djali” nuk u dëgjuan të kënduara me atë ison pleqërishte. Po që ngjanin tamam, siç dhe janë, minienverat e tranzicionit shqiptar dukej në cdo hap e në çdo fjalë.
Të dyve u digjej shpirti për Gjirokastrën, pa le gjirokastritët sa mezi kishin pritur t`i shihnin. U hidheshin në qafë, u shtrëngonin duart, i rroknin për beli, ndonjë zonjëz bënte kujdes të ua hiqte ndonjë pluhur a ndonjë qime nga këmishat e jelekët. Aq të mallëngjyer për udhëheqësit që na kanë sjellë në ditët ku jemi, në Shqipërinë që po boshatiset çdo orë, çdo ditë.
Njësoj si agjitpropin komunist një javë Rama, e fill pas tij, në të njëjtat gjurmë Berisha. Fjalë, dhimbje, premtime dhe shashka kundër njëri tjetrit. Priteni kur të lëshohet ndonjë ditë dhe Meta aty në Qafë të Pazarit. Aty bashkohen sokakët, ashtu si në “Qafën e Politikës”, udhëheqësit tanë të lavdishëm lidhën nyje, sundojnë bashkë, ndajnë bashkë, shantazhojnë bashkë, pasurohen bashkë.
Ja dinë mirë punët njëri tjetrit, egërsohen me fjalë gjithë ditën, dhe pasi e vënë në gjumë popullin dele, për gjithë natën e gjatë, thurin skenaret e sundimit oligarkik.
Tridhjetë vite oligarki e pastër politike e financiare. Bashkarisht çajnë e ndajnë, këpusin copa nga trupi pronësor i këtij vendi, ngushtojnë lakun për shumicën dhe u lënë të hapur vetëm një rrugë, shtegun e largimit përtej detit, përtej oqeanit.
Dhe thonë pastaj gjithë qesëndi: “na e nxori sekretin ai Luli, na e ngjiti emrin “Trekëndëshi i Bermudës”, po ama dhe ne atij qindin i kemi punuar, copë copë e kemi bërë në opinion… u bë ai të na zhvendosi neve që po zhvendosim gjithë shqiptarët”.
Këtu kemi përfunduar, dhe shpresat për ndryshe janë shumë të vagullta.
