Në Shqipëri ekziston dënimi me vdekje!
Vrasje ditën, vrasje natën, vrasje me porosi, vrasje pa porosi, me pagesë dhe pa pagesë, me maska, pa maska. Vrasje për hakmarrje e gjakmarrje. Vrasje me armë zjarri, vrasje me armë të ftohta, vrasje me eksploziv. Vrasje në rrugë, në lagje vrasje ngado, kurdo, si e do dhe nga kushdo. Dje u vra një burrë, sot një djalë i ri, nesër një vajzë e pasnesër një grua. Jemi de facto një shoqëri e tëra nën terrorin psikologjik dhe zotërimin e krimit. Një shoqëri e mpirë nga vaniteti luksoz i sipërfaqshëm, që e bën t’i duket realiteti dramatik dhe tragjik, si ngjarje që i sheh në telenovelat që serviren nëpër televizione nga vendet e Amerikës Latine ku jetën gjithfarshme e dominojnë kartelet e drogës. Dhe ndërsa ndodhin këto vëmendja shkon për silikonin shoqëror, muhabetet e sexit, kush u nda dhe si u nda, a u lidh apo u zgjidh “rripi me kaishen” si dhe sallata bajate politike e ditës. Po a ka emergjencë më të madhe shoqërore, publike madje dhe politike sesa kriminaliteti që ka shtrirë autoritetin e tij ngado? Në këtë vend kanë ndodhur e po ndodhin çdo ditë ngjarje kriminale që për nga mënyra sesi kryen janë përtej edhe imagjinatave kinematografike dhe gjithçka kalon si diçka rutinore. Flitet për krime me porosi e vrasje me pagesë sikur po sheh listen e çmimeve të shërbimeve në një berberhanë. Kjo është emergjencë kombëtare dhe duhet marrë seriozisht se po shkojmë drejt Meksikës e Kolumbisë së Pablo Escobarit. Harxhohen orë ‘pa fund me llogje e raportime mediatike dhe askush nuk i jep përgjigje pyetjes si ka degraduar situata në këtë pikë, ku vrasja dhe krimi është familjarizuar kaq shumë me ne dhe përditshmërinë tonë sa nuk bën më asnjë përshtypje?! Kalojnë ngjarjet me epshin e sensacionit gazetaresk për te thithur audiencë dhe kaq. Gazetarët që raportojnë lajmet e kronikës së zezë janë bërë “Starët” e mbrëmjeve televizive sepse servirin copëza ngjarjesh apo hetimesh duke mbajtur ndezur kureshtjen publike, por në fund asnjë produkt, analizë apo orientim se si duhet reaguar ndaj kësaj situate kriminale? Policia është mbyllur në zyra, mbush statistika e letra dhe pa asnjë strategji parandaluese dhe vepruese. Nuk flet asnjë zyrtar i saj pa lejen e eprorëve, eprorët vetë nuk flasin se duhet të përballen me realitetin që është më tragjik se vetë fjala. Krimi ose i ka vënë para nga paaftësia, ose nga pandershmëria ose nga pamundësia. Se një polic kur dëgjon nga mëngjesi deri në darkë sesi ndahen ‘miliona euro për çfarë do rrezikojë jetën? Do shkojë në punë për të marrë atë rrogën e shpërfillshme e do jetë spektator si gjithë ne të tjerët që presim mbrojtje e garanci nga kjo polici. Vetëm njoftime nga këndi i vdekjes vijnë orë pas ore e ditë pas dite. Askush s’di të thotë përse po bëhemi një shoqëri gjithnjë e më e dhunshme, kultivojmë vrasjen dhe e pranojmë marrjen e jetës së tjetrit si gjënë më normale?! Ahhh po sigurisht që nga viti në vit me statistika jemi mirë. Por për të gjithë ata që krimet dhe sidomos vrasjet i matin me numra shtrohet pyyetja: Atentati me eksploziv të telekomanduar në kryeqytet në mes të një rruge kryesore, është thjeshtë një vrasje dhe një numër më shumë statistikor, apo është një krim me rezonancë 10, 50 apo dhe 100 fish. Dikush mund të thotë se ngjarje të tilla ndodhin kudo. Po kur keni dëgjuar herën e fundit një lajm të tillë në Itali? Në Italinë e dominuar nga Mafia, para 30 apo 40 vitesh. Kur e keni dëgjuar në Spanjë, Austri, Francë apo Gjermani? Nuk dihet se kur, në mos nuk kanë ndodhur kurrë. Ato ndodhin vetëm në vende ku pushtetin nuk e ka shteti por kriminaliteti. Dhe mos kemi iluzione se nuk e kemi dënimin me vdekje. Ekziston dhe funksionon çdo ditë. Vetëm jo si pas ligjeve të drejtësisë, por sipas ligjeve të xhunglës, ku të fortët caktojnë kush jeton e kush vdes. Ky tanimë nuk është thjeshtë perceptim, por fakt që të ngërthen në dëshpërim!
Në fund për merak kujdes gjobat për parkingje të gabuara!
