Nga Azgan Haklaj: Rënia e maskave/ Si i zhveshi dekriptimi “hajdutët me kollare” të prapaskenës!

Rënia e maskave:
Si i zhveshi dekriptimi “hajdutët me kollare” të prapaskenës!
Iluzioni i teatrit, kokteji i ortakëve të hajnisë dhe realiteti pas kuintave!
Për vite me radhë, opinioni publik shqiptar është ushqyer me narrativën e një polarizimi të skajshëm politik; beteja publike, akuza për korrupsion nga foltoret dhe përplasje teatrale në parlament apo në studiot televizive.
Megjithatë, ky teatër ka shërbyer vetëm si perde tymi për të mbuluar koktejin e prapaskenës, një përzierje shkatërruese ku pushteti, opozita formale, kapitali i zi dhe teknologjia e enkriptuar janë trazuar në të njëjtën gotë interesash.
Kjo “pije” e përbashkët e elitave ka pasur vetëm një qëllim: të mpijë reagimin qytetar me shfaqje sherresh, ndërsa në prapaskenë ortakët e hajnisë trokisnin gotat e koktejit mbi paratë publike. Zbardhja e komunikimeve të koduara mes personazheve si Ergys Agasi, Ermal Beqiri, Olsi Rama dhe Shkëlzen Berisha provon se përplasja e ditës është thjesht skenari i një shfaqjeje të mirëmenduar.
Pas perdeve të politikës zyrtare nuk ekziston asnjë ndarje ideologjike.
Ekziston vetëm një bord i përbashkët drejtues, ku pushteti i sotëm dhe opozita ulen në të njëjtën tryezë për të ndarë përfitimet e një sistemi të mbyllur oligarkik.
“Peshkaqeni”, Ilir Shtufi dhe simbioza e elitave të vetëquajtura!
Në këtë rrjet interesash, emrat që publikisht paraqiten si kundërshtarë të papajtueshëm shfaqen si ortakë në biznes.
Figura e Shkëlzen Berishës, i njohur me pseudonimin “Peshkaqeni”, zbulon simbiozën mes kasteve të vjetra dhe të reja të pushtetit.
Kjo strukturë do të mbetej e paplotë pa rolin e operatorëve të mëdhenj të kapitalit, si Ilir Shtufi.
Në këtë koktej interesash kasta politike ofron garancitë ligjore dhe imunitetin ndërsa teknokratët kanalizojnë fondet publike.
Oligarkët si Shtufi funksionojnë si mikseri që konverton vendimmarrjen publike në beton, kulla, leje ndërtimi e monopole tregtare.
Tashmë është e qartë se: kemi të bëjmë me një aleancë solide vulash dhe kullash.
Kjo aleancë e pashpallur funksionon mbi tri shtylla kryesore:
Tenderat e teknologjisë dhe digjitalizimit:
Projektet madhore publike përdoren si kanale të pastra për kalimin e fondeve drejt kompanive të parandërtuara.
Mbrojtja e ndërsjellë statutore:
Një pakt i heshtur garanton që rotacioni politik të mos cenojë kurrë pasuritë e grumbulluara dhe shërben si mbrojtës i paprekshmërisë ligjore të “peshqve të mëdhenj”.
Karteli i ndikimit dhe investimeve:
Ndarja e zonave të ndikimit ekonomik bëhet me saktësi matematike, ku tenderat e softuerëve transformohen në investime strategjike në ndërtim e infrastrukturë nga rrjeti i biznesit i lidhur me to.
Teknologjia si armë dhe dëshmi e inkriminimit!
Aplikacionet e koduara përbënin iluzionin e fundit të paprekshmërisë për këtë elitë trans-partiake.
Teksa publikut i flitej për reforma, modernizim dhe digjitalizim, e njëjta teknologji përdorej në prapaskenë për të koordinuar pazaret e milionave.
Rënia e enkriptimit nuk është thjesht një rrjedhje dokumentesh apo një skandal mediatik i radhës; është dëshmia materiale se pas çdo vendimi madhor politik, ligji apo tenderi publik, qëndron një ekuacion i thjeshtë financiar me qëllim fitimin e përbashkët të klanit.
Sfidimi dhe çmontimi i trekëndëshit të hajnisë nga SPAK!
Zbardhja e këtyre rrjeteve e vendos drejtësinë e re përpara sprovës më kritike historike.
Ky kartel trans-partiak ka funksionuar si një trekëndësh”, ku pushteti zyrtar, opozita tradicionale dhe oligarkia e kapitalit kanë thithur e asgjësuar çdo përpjekje për llogaridhënie e reformim real.
Sot, barra i kalon SPAK-ut për të dëshmuar se çmontimi i këtij sistemi nuk do të ndalet në sipërfaqe.
Testi i vërtetë i drejtësisë nuk është vetëm zbardhja e mesazheve, por ndjekja e parasë:
Goditja me të njëjtën forcë e të tria brinjëve të këtij trekëndëshi;
Sekuestrimi i pasurive të përfituara nga kjo simbiozë;
Prishja e paprekshmërisë historike të elitës politiko-ekonomike.
Fundi i hipokrizisë dhe bilanci moral!
Zbërthimi i këtyre mesazheve shënon fundin e narrativave moralizuese të politikës tradicionale.
Ai provon se muret e ngritura artificialisht mes kampeve politike bien menjëherë sapo në lojë hyjnë paratë publike dhe pushteti ekonomiko-financiar.
Kjo pasqyrë e zhveshur e prapaskenës u lë qytetarëve vetëm një përfundim:
Reforma e vërtetë nuk vjen nga rrotullimi i figurave të konsumuara, por nga çmontimi pa kthim i këtij karteli interesash që ka mbajtur peng demokracinë, burimet publike dhe të ardhmen e vendit.
Sot është domosdoshmëri historike rrëzimi i sistemit, jo rotacioni i brinjëve të trekëndëshit të hajnisë.