Mbi vdekjen e perkohshme te te pavdekshmeve, i ofrohen shume simbole Perjetesise.
Ne Gjirokaster, Keshilli Bashkiak dhe kreret institucionale meritojne nje falenderim per sherbesen ndaj nje te pavdekshmi si Jorgo Bllaci.
Ne hyrje te nje rruge si kjo, ku pritesi dhe percjellesi i pare e i fundit, mbetet nje emer i lavdishem si Jorgo Bllaci, udhetar kushdo qofsh, do te mbetesh perhere e me teper me kujtese dhe ndjenje te larte, per kulturen dhe bijte e lindur ne keto vise.
Me gezim per kete perjetesim Poeti,
Aleksandër Çipa
P.S. Teksti i meposhtem dhe fotografia i perkasin Art Leshnices, nje nder te shtrenjtet e mi.
Nga sot, rruga nga Ura e deri thelle Lunxherise, do mbaje emrin “JORGO BLLACI”. Keshtu ka vendosur bashkia e Gjirokastres duke materializuar dashurine e pafundme per Lunxherine, te njerit prej bijve te saj me te ndritur poetit, perkthyesit dhe diplomatit Jorgo Bllaci. Djale i familjes lunxhote dekoruar me medaljen e larte “Medalja e Kujtimit”, vella i deshmorit te atdheut Thimjo Bllaci, “Mjeshter i Madh”, mbajtes i titullit te larte “Per miqesie mes popujve”, “Perkthyesi me i mire i vitit”, “Nderi i Lunxherise”, “Nderi i qarkut Gjirokaster”, “Qytetar nderi i Gjirokastres”.
Falenderoj nga zemra kryetarin e bashkise Gjirokaster, z. Flamur Golemi, prefektin e Gjirokastres z. Odise Kote dhe kedo tjeter qe shprehu miratim e mirekuptim per kete nder qe i behet djalit te mire te Lunxherise!
FALEMINDIRET!
LUNXHËRIA
S’më shkeli këmba qysh në mituri
Në këto vise gjithë gërxhe e brinja
Ku si dy motra plot me dashuri
Blerojnë tok, bajamja dhe dëllinja.
Ku gur mbi gur guguçja rri këndon
Dhe këng’ e saj jehon nëpër lugina,
Mbi gjoks të shkëmbit t’egër lulëzon
E kundërmon me erë trëndelina.
Si lot i çiltër ujët e kristaltë
Plot ëmbëlsi buron me mërmërime,
Nga shpirti i dëlirë i maleve të lartë,
Nga shpirti yt, moj Lunxhëria ime!
Në brinjën ku në mbrëmje zbresin grigjet,
Ku rrjedh një lumë i vogël me rrëmbim,
Të bukura zbardhojnë nëpër brigjet
Shtëpizat e të shtrenjtit fshatit tim.
Përbri një pyll me fletë gjelbëron,
Më tej rudina, ara dhe lëndina.
Pastaj… gremin’ e hon ku lulëzon
Mbi gjoks të shkëmbit t’egër trëndelina.
Prej prindëve, mes shtigjeve stuhia
Buçiti dhe më ndau për ngamot.
Kështu më fluturoi mituria,
Ç’mi njomi vitet një nga një me lot.
…Tani sërish po vij me mall në gji
Në këto vise gjithë gërxh e brinja
Ku si dy motra plot me dashuri
Blerojnë tok bajamja dhe dëllinja.
Dhe ndonëse pranë vatrës ku çdo gur
Më zgjon me qindra dhimbje dhe kujtime,
S’më presin më… Të dua si dikur
Me gjithë shpirt, moj Lunxhëria ime!
