Edi Pesha, ishte qeshja jone qe shkeli gardhe te koheve…
Kjo eshte foto e fundit qe fiksuam se bashku. Nje te tille me pare e beme ne Pilur, ne Netet e Bejkes se Bardhe. Jane 40 vite miqesi dhe jete qe kaluam se bashku. Nje kohe e plote per pamje te pafundme komunikimesh, merzish dhe qeshjesh, kuptimesh dhe nenkuptimesh. Per dy dekada jetuam ne Gjirokastren tone dhe per dy te tjera nuk e nderpreme komunikimin si nje bregas dhe odrias, gjirokastrite.
Ti ishe Edi qe humorin e kishe me shume se per vete dhe vallen e doje sa per shume te tjere. Ti ishe Edi i shoqerise sone, qe na prisje me buzeqeshjen dhe fjaleqeshjen tende, dhe na percillje me batuten tende qe na shijonte sa nje humor me vlere te pareshtur.
Edi i dashur, ti ishe djale artisti dhe artist i perhershem qe na mesove se i tille mund te mbetesh edhe kur te ndryshon konstrukti fizik. Kater dite me pare ne Gjirokaster, shoku yne i rinise se pare, Ismail Zeko, me thirri dhe me tha a e ke marre vesh se Edin e kemi keq? U trondita edhe pse isha ne nje dite te madhe gezimi per vetveten ne raport me qytetin. Sa mberrita ne Tirane gjeta numrin e Maries, bijes tende dhe fola me doktor Ernestin. Mbreme ne komunikimet e tij me tha: Do te them neser!
….
Ketu nisi pikellimi per renien tende ne gjume, i dashur Edi. Po ndodhte si ne poezine e famshme te Vasil Kazinit. Neser kete elegji e kam te paheqshme nga mendja miku im i rinise dhe adoleshences sime. Do ta them me lot ne cep te syrit:
“Dheu po te kyç,
por fytyre e shquar,
para sysh e gjalle do me dale nga varri,
permbi varr do te ndizet e praruar,
ajo fytyre e qeshur, ngjyre ari”
Edi i dashur,
Te gjithe, keto ore, te permendin vleren dhe kontributin tend ne angazhimet tek administrata dhe nepunesia e Gjirokastres. Por une dhe djemte e viteve ’80 e me tej ne qytet do te te kujtojme talentin si djalosh i valleve dhe koreografise se qytetit. Me ty kam ne kujtesen time batutat dhe oret e dialogimit me Ismail Xhaferin dhe disa prej djemve te tjere gjirokastrite. Sot e mbylle frymen e fundit per te na lene ne kete moment pikellimi te ikjes dhe kalimit tend ne amshim. Na le ne mundimin e dhimbjes per ikjen tende. Ne nje kohe dhe moment kur Bota ka ankth te murtajes qe ty te mori dhe te ndali vallen e jetes tende si burre i qeshur dhe djale i pashem. Me shume se kurre po behemi me te ndjeshem i dashur Edi. Ti na le ne kete dite te kalendarit te shenjte, por jo me te shenjte!
Sepse i tille je ti, me teper se te mbeturit. Une kam nje lot ne cep te syrit si dhimbje per kohen e pakthim te ritakimit dhe qeshjes prej Edit, me Edin.
Ne ate gjume ku tashme ke rene, u shtofshin endrrat e tua te bukura dhe paste per ne me shume zgjim deshirash per te mbajtur qiririn tend te ndezur dhe me drite shpirti e dashurie, miku yne buzeqeshur! Qeshja jote i shkeli gardhet e koheve qe jetuam, sikunder drita qe tall kufijte dhe horizontet fizike.
Sonte nje qiri e kam ndezur per ty, Edi yne i paharruar. Eshte simbolike e drites qe ti e kishe aq te ndezur, ne qeshjen dhe miresine tende mes nesh.
