Nuk ka asgje te vertete ne ylberin me 7 ngjyra,
As ne diejt qe zhduken ne perendim,
Ne dritehenen e kote qe nderron 9 fytyra,
Ne mengjesin e zbehte qe le’ ne agim…
Shnderrohen ditet ne mote te vjeter
Shpejt,
E motet rikthejne gjithnji
Te njejten melodi.
Perfaqet me turp universi,
Ne kembet e mia..
Si plak i mocem,
Kerrusur,
Pa shpine.
………………………………
Anatemohen Zotat ne buzet e tua,
Me djall e zot,
E krisht te ri,
E une dua…
…te dua
Ne fakt, nuk dua me te di…
Kam faj.
Kam faj ne librin qe lexova me nje fryme
Ne heronjte qe besova se kish’
Ne enderren qe thura e shkova…
kam faj qe shkova te ndez qirinj ne kishe.
Me rremben shpesh nje mendim;
Nje mendim me kucedra brenda
E dragonj,
E horra
Qe s’din shqip…
Tu mesoj se nuk kane c’u duhen 7 koka,
Te vjellin zjarr,
Te djegin pish’…
……………………………………………..
Pastaj ngrihem per se larti,
Nder zota,
Nder ata qe anatemon ti,
E flasim gjate per Zanafillen,
Zbulesen,
E te korrat…
Per nje kohe, kur Zotin e quaje Perendi
Ne shpirt…
E ti,
Ti nuk je fare me,
Aty.
