Nga Vladimir Muçaj:
Kur drejtimi i një institucioni kthehet në standard: Rasti i Klevis Qoses
Si gazetar me shumë vite përvojë në raportimin mbi institucionet e shtetit, rrallë kam ndier nevojën të shkruaj për një drejtues publik pa pasur më parë një arsye kritike ose një problem për të adresuar. Por ka raste të rralla kur një figurë e administratës të shtyn të bësh të kundërtën: të vlerësosh. Të japësh shembull. Të ndalosh dhe të thuash publikisht: “Ky është modeli i duhur.”
Një nga këto raste është ai i Klevis Qoses, Drejtor i Përgjithshëm i Burgjeve prej dhjetë muajsh. Në një sistem të brishtë, ku komunikimi shpesh mungon dhe drejtuesit fshihen pas protokolleve, Z. Qose është shfaqur me një stil të ri – njerëzor, ligjor dhe krejtësisht korrekt në qasjen e tij.
Kontaktin e parë me të e pata mbrëmë. Një mesazh i thjeshtë gazetaresk, një prezantim profesional, dhe brenda pak minutash erdhi përgjigjja. Korrekte. E qetë. Institucionale. Madje me gatishmëri për një takim pune sa herë që unë ta kem të mundur. Për një gazetar të vjetër, që ka komunikuar me qindra drejtues gjatë karrierës, kjo sjellje nuk është e zakonshme. Shpesh telefoni nuk hapet, e jo më të marrësh përgjigje brenda orës – apo brenda minutave.
Por këtu nuk kemi të bëjmë me një episod. Lexoj prej muajsh komentet e njerëzve, punonjësve, familjarëve të të dënuarve, specialistëve të sistemit. Pothuajse unanimisht flasin për ndërveprim njerëzor, integritet, korrektësi, qetësi dhe profesionalizëm. Një figurë që rrallë e gjejmë në zbatimin e ligjit, jo vetëm në Shqipëri, por edhe më gjerë.
Në këta dhjetë muaj, Z. Qose ka krijuar një kulturë komunikimi dhe drejtimi që për shumëkënd konsiderohet më e mira që ka parë ky institucion ndonjëherë. Dhe kjo nuk është thjesht meritë menaxheriale, por shenjë karakteri. Shenjë formimi. Shenjë përgjegjësie ndaj detyrës.
E kam thënë gjithmonë: drejtuesi që të fiton respekt është ai që nuk e ndërton autoritetin mbi frikë, por mbi etikë dhe frymë shërbimi. Përbindëshat e burokracisë burojnë zakonisht nga mungesa e karakterit; njerëzit e mirë, nga prania e tij. Klevis Qose i përket kategorisë së dytë – atyre që e bëjnë shtetin të ndjehet më afër qytetarit.
Ky vend ka nevojë urgjente për modele të tilla. Për drejtues që nuk e konceptojnë detyrën si privilegj, por si shërbim. Për njerëz që dinë të dëgjojnë, të komunikojnë dhe të mbajnë përgjegjësi. Për drejtues që e kuptojnë se pa etikë nuk ka autoritet, dhe pa autoritet moral nuk ka reformë të vërtetë.
Nuk e kam zakon të jap vlerësime personale, por këtë herë e ndjej detyrim profesional ta bëj:
Z. Klevis Qose është një nga drejtuesit më dinjitoz dhe më profesionist që ka pasur administrata e vuajtjes se denimeve penale në Shqipëri ndër vite.
Është kënaqësi të shohësh se institucione kaq të rëndësishme drejtohen nga njerëz që e nderojnë detyrën dhe modelojnë standarde për t’u marrë shembull – nga burra e gra në politikë, në institucione kombëtare, e deri në forumet ndërkombëtare ku shpesh flasim për etikë e qeverisje.
Nëse duam më shumë rend, më shumë drejtësi dhe më shumë besim të qytetarëve tek shteti, atëherë rasti i Z. Qose duhet të jetë një tregues:
burra shteti nuk mungojnë; duhet vetëm t’i vlerësojmë dhe t’i bëjmë pjesë të kulturës sonë institucionale.
