Editorial: Zjarret nuk presin axhendën politike
Këto ditë, Shqipëria është përballur me një situatë shqetësuese zjarresh në shumë zona të territorit. Janë djegur mijëra hektarë pyje, janë dëmtuar pemëtari dhe, në mënyrë të veçantë, mijëra ullinj – një pasuri që për shumë familje nuk është thjesht tokë e pemë, por burim jetese dhe ekonomi e ndërtuar ndër vite.
Në këtë betejë, një vlerësim i veçantë u takon zjarrfikësve. I kemi parë në terrene të vështira, në temperatura ekstreme, shpesh me mjete dhe logjistikë jo në nivelin e rrezikut me të cilin përballen. Pa zhurmë dhe pa kamera, ata kanë bërë punën e tyre. Në këto ditë të vështira, mund të quhen me meritë heronjtë e ditës.
Po aq i rëndësishëm është edhe roli i Policisë së Shtetit. Forcat e policisë kanë qenë të pranishme në terren, duke mbështetur operacionet për shuarjen e zjarreve, por edhe duke punuar për identifikimin e autorëve dhe përcaktimin e shkaqeve. Në një situatë të tillë, shteti nuk duhet të jetë vetëm aty ku fiket flaka, por edhe aty ku kërkohet përgjegjësia.
Dhe pikërisht këtu lind një tjetër shqetësim: në mes të kësaj situate dramatike, kemi parë edhe deputetë – fatmirësisht të paktë – që janë shfaqur pranë vatrave të zjarrit më shumë për një fotografi sesa për një kontribut real. Disa prej këtyre fotove më pas janë kthyer në “dëshmi pune” në rrjetet sociale. Por zjarri nuk shuhet me Facebook dhe hallet e njerëzve nuk zgjidhen me fotografi.
Temperatura e lartë e këtyre ditëve është shoqëruar edhe me një tjetër temperaturë: atë politike. Protestat në Tiranë, debatet politike dhe, paralelisht, përplasja rreth Reformës Territoriale kanë mbajtur vëmendjen publike të përqendruar në politikë.
Në këtë klimë, Kryeministri Edi Rama, ndonëse ndodhej me pushime në Vlorë, mblodhi krerë bashkish në Kuç të Vlorës për të diskutuar mbi Reformën Territoriale. Takimi prodhoi lajm dhe padyshim që reforma është një çështje e rëndësishme për vendin.
Por duke parë situatën nga terreni, pyetja është e thjeshtë: A ishte kjo emergjenca kryesore e momentit?
Mendoj se jo.
Para mbledhjes së Kuçit, Kryeministri duhej të organizonte një mbledhje urgjente të qeverisë, me të gjithë aktorët që po përballeshin me zjarret: strukturat e emergjencave civile, zjarrfikësit, Policinë e Shtetit, pushtetin vendor dhe institucionet përgjegjëse për pyjet, bujqësinë dhe mbrojtjen e territorit.
Sepse një reformë mund të diskutojë nesër. Një zjarr, ndërsa përparon sot, nuk pret.
Mund të ndryshojnë kufijtë administrativë, mund të riorganizohen bashkitë dhe mund të bëhen reforma. Por një ulli që digjet nuk ringjallet me një vendim administrativ. Një pyll i djegur nuk rikthehet me një konferencë për shtyp. Dhe një familje që humbet të ardhurat e saj nga toka nuk mund të ngushëllohet me statistika.
Kjo nuk është një kritikë ndaj axhendës së Kryeministrit. Është një thirrje për prioritetet e momentit.
Politika ka axhendën e saj. Qeveria ka detyrimet e saj. Por kur vendi digjet në disa fronte njëherësh, emergjenca duhet të marrë përparësi ndaj çdo axhende tjetër.
Mbledhja e Kuçit prodhoi lajm atë ditë. Zjarret prodhuan dhe vazhdojnë të prodhojnë dëme.
Dhe në fund të ditës, ajo që mbetet nuk është fotografia e një takimi politik, por pylli i djegur, ullinjtë e shkrumbuar dhe familjet që duhet të rindërtojnë atë që humbën.
Zjarret nuk presin axhendën politike. As shteti nuk duhet të presë.
