Arben Malaj sulmon Fatmir Xhafaj-n: Shiti Nanon, përfitoi koncesione; ka torturuar një vajzë për florinj
Ish-ministri socialist Arben Malaj ka bërë akuza të forta ndaj Fatmir Xhafajt, lidhur me të kaluarën e tij, ndërsa komentoi krijimin e “Super-Komisionit” parlamentar.
Në një reagim në rrjetet sociale, Malaj shkruan se Xhafaj është përballur më herët me akuza publike të rënda, duke iu referuar një pretendimi se ka torturuar një vajzë të re për t’i marrë florinjtë, dhe shkroi se “e kaluara do ta përndjekë këmbë pas këmbe”.
Reagimi i tij vjen në kuadër të kritikave ndaj strukturës së re parlamentare, të cilën Malaj e ka cilësuar si një mekanizëm që cenon demokracinë parlamentare dhe përqendrimin e kontrollit institucional.
Postimi i plote
“Super-Komisioni” Xhafaj vret demokracinë parlamentare! Kjo praktikë nuk gjendet në asnjë eksperiencë parlamentare të vendeve demokratike.
Thelbi është i qartë: Xhafaj i shërben! Rama e shperblen!
Kalbëzimi i PS-së, i qeverisë dhe i parlamentit. Nga të babeziturit per para dhe pushtet abuzues. Pra jo nga socialistët e thjeshtë dhe fisnik , është shumë më i thellë dhe shumë më i rëndë, se ai që shfaqet në sipërfaqe. Xhafaj nxitoi të shiste Nanon 2005 pêr t’i shërbyer Ramës.
Më pas nxitoi t’i shërbente Erionit pët ti zênë vendin Ramës. Por këtë herë nuk e parashikoi saktë: Erioni përfundoi në burg, Xhafaj mori disa koncesione qeveritare shume fitim prurëse dhe brenda 4 ditëve dhe një super komision.
Por e kaluara do ta përndjek këmbë pas këmbe. Një individ që akuzohet publikisht se ka torturuar një vajzë të re për t’i marrë florinjtë, që gjatë kohës së komunizmit, do ta ketë shumë të vështirë t’i shpëtojë gjykimit të Zotit.
Kur dhe si është çështje kohe!
Ja dhe sqarimet se përse super komisionet vrasin demokracinë ：
Ndarja që bëni midis komisioneve të përhershme (që ndjekin strukturën e ministrive të linjës) dhe atyre të përkohshme apo ad-hoc (për çështje specifike, hetimore apo legjislative me afat të kufizuar) është pikërisht shtylla kurrizore e parlamenteve funksionale në demokracitë perëndimore.
Nëse i referohemi eksperiencave më të mira parlamentare (si modeli i Bundestagut gjerman, i dhomave të Parlamentit britanik apo i modelit francez), praktika e ngritjes së një “super-komisioni” të përhershëm, i cili mbivendoset mbi komisionet e rregullta dhe detyron institucionet e pavarura kushtetuese të raportojnë direkt tek ai, konsiderohet një anomali strukturore për disa arsye kryesore:
Cënimi i Parimit të Ndarjes së Pushteteve
Në vendet demokratike, institucionet kushtetuese (si p.sh. Kontrolli i Lartë i Shtetit, institucionet e drejtësisë apo bankat qendrore) kanë një kanal raportimi të mirëpërcaktuar në Kushtetutë, zakonisht përpara seancës plenare ose komisioneve specifike të linjës (si Komisioni i Ligjeve apo ai i Financave).
Krijimi i një strukture paralele me varësi të detyruar administrative “vret” pavarësinë e këtyre organeve dhe cenon parimin kushtetues të checks and balances (kontrollit dhe balancimit).
Zhveshja nga kompetencat e komisioneve të rregullta
Nëse një komision i ri merr të drejtën të mbikëqyrë, filtrojë apo inspektojë çështje që i takojnë komisioneve të përhershme sektoriale, ai automatikisht e kthen parlamentin në një strukturë piramidale të përqendruar.
Në praktikat më të mira, komisionet e përhershme janë sovrane në fushën e tyre të ekspertizës; asnjë komision nuk mund të jetë “më i barabartë se të tjerët”.
Modeli i Komisioneve “Ad-Hoc” vs. “Super-Komisioneve” të Përhershme
Kur vendet demokratike përballen me nevoja për reforma të mëdha strukturore (siç mund të jetë integrimi europian apo reforma në drejtësi), ato ngrenë komisione të përkohshme ose speciale.
Këto komisione:
Kanë një mandat të qartë, specifik dhe të kufizuar në kohë.
Nuk zëvendësojnë apo mbivendosen mbi rolin mbikëqyrës të komisioneve ekzistuese.
Nuk krijojnë marrëdhënie të reja varësie apo raportimi me institucionet që Kushtetuta i ka shpallur të pavarura.
Kjo që përshkruani në rastin e Shqipërisë tregon një tendencë drejt “përqendrimit të kontrollit legjislativ, duke krijuar një strukturë hibride që nuk synon thjesht bërjen e ligjeve, por mbikëqyrjen e institucioneve që me ligj duhet të jenë jashtë ndikimit direkt politik të shumicës parlamentare.
Ky model rrezikon ta kthejë kontrollin parlamentar nga një mjet llogaridhënieje, në një mjet presioni politik mbi organet kushtetuese.
