Krizë në Prishtinë, strategji në Beograd:
Pse Vuçiç zgjodhi Ujmanin në këtë moment??!!
Deklarata e Presidentit Aleksandar Vuçiç për incidentin në Ujman nuk është një reagim spontan por është një lëvizje e llogaritur me precizion kirurgjikal.
Në një kohë kur Kosova lëngon në një ngërç të thellë institucional dhe konstitucional, Beogradi zyrtar godet pikërisht aty ku dëmtimi është maksimal, mbi stabilitetin e rajonit dhe narrativën ndërkombëtare.
Pse pikërisht tani?
Kjo lojë politike mbështetet në tri shtylla strategjike:
Shfrytëzimi taktik i vakumit innstitucional.
Mungesa e një shteti me kapacitete të plotësuara plotësisht në Prishtinë krijon terrenin ideal për manovrim.
Në kushtet kur reagimi i Kosovës rrezikon të jetë i fragmentuar dhe defensiv, Vuçiç nxiton të diktojë i pari narrativën në kanceleritë perëndimore, përpara se institucionet e Kosovës të arrijnë të konsolidojnë një qëndrim të unifikuar.
Zhvendosja e vëmendjes dhe destabilizimi i kontrolluar.
Ujmani nuk është thjesht një liqen, por është arteria kritike e infrastrukturës, energjisë dhe ekonomisë për të gjithë rajonin.
Duke shfrytëzuar këtë aset me rëndësi jetike, Beogradi ngre siparin e një presioni psikologjik pa përdorur forcën ushtarake, një taktikë e njohur kjo për të mbajtur rajonin në ankth të vazhdueshëm dhe për të testuar kufijtë e reagimit të KFOR-it dhe NATO-s.
Iftari politik ndaj faktorit ndërkombëtar.
Përmes alarmizmit për infrastrukturën kritike, Serbia u dërgon një mesazh të qartë SHBA-së dhe BE-së se Kosova mbetet një vatër e paqëndrueshme.
Synimi përfundimtar është i qartë:
Detyrimi i perëndimit për të ushtruar presion mbi Prishtinën, me qëllim imponimin e kushteve të reja apo përshpejtimin e mekanizmave autonomë sipas oreksit të Beogradit.
Detyra e faktorshmërisë politike në Kosovë.
Përballë këtij provokimi të llogaritur, përgjigjja nuk mund të jetë reagimi me deklarata, por veprimi me akte shtetërore.
Përplasjet e brendshme duhet t’i lënë vendin një platforme të përbashkët.
Mburoja më e fuqishme ndaj kësaj strategjie destabilizuese është shpërbërja e bllokadës konstitucionale, kohezioni ndërmjet subjekteve politike dhe koordinimi i çeliktë me aleatët tanë të sigurisë.
Vetëm një Kosovë me institucione të konsoliduara e bën krejtësisht joefektive çdo përpjekje të jashtme për shantazh gjeopolitik.
